Wśredniowieczu wykładano podłogi w angielskich domach. Natomiast panujący na początku XIX wieku król Anglii Jerzy IV wprowadzil do bogato udekorowanych sal pałacowych modne wówczas maty z włókna kokosowego. Mozaiki także stosowano już w starożytności.

Jednak w większości domów aż do czasu rewolucji przemysłowej podłogi miały najprostsze, często surowe formy. Za to bryty budynków zwykle ozdabiano, a o wyborze budulca decydowała jego dostępność – od kamienia wydobywanego w okolicznych kamieniolomach do drewna dębu i innych drzew z pobliskich lasów. Poza nielicznymi wyjątkami, podlogi traktowano jako element budowlany, bez wartości estetycznej, a dywany przywożone ze Wschodu – towar kosztowny i rzadki – eksponowano jak cenne ozdoby: rozwieszano na ścianach lub przykrywano nimi meble.
Renesans zapoczątkowal zmianę nastawienia do architektury wnętrz. Klasyczne style projektowania i dekorowania, stworzone przez starożytną.

W skromniejszych posiadłościach podłogi były drewniane, ale dekorowano je intarsjami lub układano w formie parkietu. Wtedy też doceniono zdobniczą rolę podłóg i projektowano je wraz z innymi elementami architektury. Na przykład zgodność wzorów na posadzkach i sufitach była znakiem rozpoznawczym działań angielskiego architekta klasycysty Roberta Adama.