Wraz z rozwinięciem się produkcji tkanin w Wilton i Axminster w południowo-zachodniej Anglii oraz w manufakturach dworskich we Francji, dywan stał się produktem łatwo dostępnym i stosowanym częściej do wykładania podlóg niż – jak wcześniej – do dekorowania ścian. Jednak dla większości społeczeństwa pokryte dywanem podłogi wciąż pozostawały luksusem.

W Wielkiej Brytanii celowo wprowadzono do eleganckich wnętrz surowe podlogi drewniane, układane ze szlifowanych desek. Ich jasny odcień dobrze harmonizował z chłodnymi i bladymi kolorami, które były charakterystyczne dla XVIII-wiecznego stylu urządzania domów. Prostota wystroju pomieszczeń cechowała również ówczesne budownictwo skandynawskie, a także kolonialne rezydencje w Ameryce. Tam jednak deski podłogowe były szersze, zwykle dodatkowo malowane lub dekorowane prostymi motywami z wzornika. Kilimy, chodniki lub barwione tkaniny z włókien naturalnych stosowano do wykładania podłóg częściej niż dywany. Szybki rozwój przemysłu spowodował zmianę tej sytuacji i dywany znalazcy się w powszechnym użyciu. Dzięki nowo odkrytym pigmentom syntetycznym dywany produkowane w czasach wiktoriańskich zyskały żywe barwy i bogate wzornictwo. Najczęściej zasłaniano nimi całą powierzchnię podłogi, wykładając pomieszczenia od ściany do ściany, lub pozostawiano odsłonięty pas drewnianej posadzki, którą barwiono na ciemno, by harmonizowała z drewnianymi elementami wystroju. Niekiedy odkryty fragment podłogi był pokrywany matami, ceratą lub płótnem lnianym. Natomiast wełniane kilimy lub wyprawione skóry układano przy kominkach. W pomieszczeniach na parterze, korytarzach i pokojach dla służby, gdzie podłogi wykonywano wcześniej z ciężkich materiałów, na przykład kamienia lub cegły, zaczęto stosować nowe rodzaje pokryć. Plytki ceramiczne z gotyckimi motywami malowanymi techniką enkaustyczną odzwierciedlały fascynację sztuką średniowieczną i od połowy XIX wieku były w Wielkiej Brytanii popularnym materialem podłogowym; podobnie cerata – tania
i praktyczna wykładzina, którą dodatkowo specjalnie barwiono, by imitowała posadzki z drogich materiałów naturalnych. W końcu zastąpiło ją linoleum, które pojawiło się na przełomie wieków.

Wprowadzenie tego materiału znacznie poprawiło stan sanitarny wielu domów, eliminując trudne do utrzymania w czystości draperie i dywany. W pierwszej kolejności kobierce zakrywające całą powierzchnię podłogi zastąpiono mniejszymi kilimami, które układano na szlifowanych lub malowanych posadzkach z drewna. Następnie, z duchem panującej wówczas mody, do mieszkań powróciły parkiety i posadzki z kostki drewnianej. Natomiast szerokiemu oddziaływaniu idei ruchu „Ans and
Tradycyjny wzór - jasne, ośmiokątne plytki lączone za pomocą kwadratowych wstawek - sprawdza się doskonale
w nowoczesnych wnętrzach.